Św. Zygmunt


zygmusŚw. Zygmunt (? – 524, Coulmiers) – król i męczennik –  jest patronem Płocka oraz naszej, słomczyńskiej, parafii, diecezji Monachium-Fryzynga, Cremony i in., a także chorych na malarię i przepuklinę.

Zygmunt (łac. Sigismund) był synem Gundobada (ok. 452 – 516), króla Burgundii.)

Ojciec był arianinem, czyli członkiem sekty zaprzeczającej m.in. dogmatowi o Trójcy Świętej, ale istnieje domniemanie, że jego wychowaniem – przynajmniej przez pewien czas – zajmowała się ciotka, Karetena, żona Chilperyka (ok. 450 – 493), brata Gundobada. A Chilperyk i Karetena (ich córką była św. Klotylda) byli katolikami…

Jeszcze za życia ojca – czyli przed 516 rokiem – Zygmunt rządził częścią państwa. Wszedł jednak w konflikt z ojcem, kiedy wbrew jego woli przyjął chrzest z rąk swojego kierownika duchowego i przyjaciela, św. Awita (ok. 470 – 523), biskupa Vienne. Potem jednak Gundobad pogodził się z decyzją syna. Pierwsze lata rządów Zygmunta przebiegały bardzo pomyślnie. Pod wpływem św. Awita był pobożnym i dobrym władcą. Uważany za obrońcę wiary katolickiej, przyczynił się do nawrócenia  wielu arian. Niestety, spokój ten zakłóciła druga żona Zygmunta. Oskarżyła jego syna z pierwszego małżeństwa – Zygrycha (łac. Sigeryk), że zamierza zamordować ojca, żeby objąć po nim tron. Początkowo król nie chciał dać wiary oskarżeniom, z czasem jednak uległ podszeptom powodowanej nienawiścią żony i nakazał udusić syna podczas snu. Kiedy jednak po śmierci syna król oprzytomniał i gorzko żałując swojego czynu, oddał się w ręce Awita, ten uświadomił mu ogrom popełnionej zbrodni i zalecił pokutę. Król odnowił opactwo św. MaurycegoAgaunum w szwajcarskim kantonie Valais i bogato je wyposażył. Spędził w nim około roku, prowadząc surowe życie pokutne.

W 523 roku Zygmunt opuścił klasztor i wrócił do Burgundii. Wtedy o krew Zygrycha upomniał się jego daleki kuzyn, syn św. Klotyldy, Chlodomer (ok. 495 – 524), król Franków, i rozpoczął wojnę z Burgundami. Zygmunt wojnę tę przegrał. Uciekającego z żoną i dziećmi pojmano, uprowadzono do Aurelianum (dziś Orlean) i na rozkaz Chlodomera w miejscowości Saint-Péravy-la-Colombe pod Coulmiers wszystkich wrzucono do studni, gdzie znaleźli śmierć. Jak podaje tradycja, stało się to 1 maja 524 roku. Mimo haniebnego postępku ludzie pamiętali pobożność i dobre rządy króla, a także odbytą przez niego pokutę. Dlatego natychmiast po śmierci narodził się jego kult. Ciało Zygmunta wydobyto ze studni i przeniesiono do klasztoru św. Maurycego w Agaunum, gdzie pochowano je w kościele św. Jana. Do dnia dzisiejszego spoczywa tam w ozdobnym sarkofagu. Część relikwii złożono w osobnym relikwiarzu, by można je było wystawiać i nieść w czasie procesji. W 676 roku czaszkę Zygmunta zabrano do St-Sigismund w Alzacji. W 1354 roku część relikwii przeniesiono do Pragi, do katedry św. Wita. Jeszcze inne części szczątków świętego dotarły  do Fryzyngi i do Płocka (część czaszki), gdzie św. Zygmunt otaczany jest szczególną czcią.

Św. Zygmunt jest patronem Płocka, diecezji Monachium-Fryzynga i Cremony. Wzywany jest także w przypadkach malarii i przepukliny. Wspomnienie św. Zygmunta obchodzi się na całym świecie 1 maja. Jedynie w Polsce, w diecezji Monachium-Fryzynga i w szwajcarskiej diecezji Sitten – 2 maja. Zygmunta przedstawia się zazwyczaj jako młodego króla z insygniami władzy: koroną, berłem i jabłkiem królewskim; czasem na głowie ma kapelusz lub biret. Na śmierć męczeńską wskazują atrybuty: palma i miecz, także studnia, obok której często stoi.

św. Zygmunt dość często był bohaterem dzieł znanych artystów, m.in. Piera della Francesco (www.abcgallery.com), Nerrocia de Landi (www.american-pictures.com). Można go zobaczyć również na XV-wiecznych freskach w Konstacji (en.wikipedia.org) i na pomniku na moście Karola w Pradze (www.prague.net). W Polsce marmurowa rzeźba jego postaci znajduje się w kaplicy Wazów na Wawelu, jemu poświęcona jest też Kaplica Zygmuntowska. W kościele w Szydłowcu obraz Zygmunta znajduje się na polichromowanym stropie (pl.wikipedia.org). Natomiast wspaniała herma z relikwią głowy św. Zygmunta jest dumą Płocka (miasta.gazeta.pl).

Św. Zygmunt w naszym kościele ma swój własny ołtarz (dzielony z Matką Bożą Nieustającej Pomocy) i swój obraz – po lewej stronie nawy głównej.

 

 

Modlitwa

Boże, któryś świętego Zygmunta, króla, zaszczycić raczył podwójną koroną, to jest doczesną i wieczną wraz z palmą męczeńską, a zwłoki jego, w głębokiej studni będące, ku czci wiernych przez objawienie wydobyłeś, daj, pokornie prosimy, abyśmy wielbiąc jego zasługi, jegoż pośrednictwem od wszelkich przeciwności osłonieni byli. Przez Pana naszego Jezusa Chrystusa, który króluje w Niebie i na ziemi, po wszystkie wieki wieków. Amen.

 

 

herma_komiks